Snippet from an interview about regenerative agriculture at Het Zonneveld by Esther Hoedemakers for Calabi.be (in Dutch).

Lokaal en op maat

Hoe regeneratieve landbouw er precies uitziet, is gebonden aan de plaatselijke context van de boerderij, zoals het type landschap, de weersomstandigheden, het type bodem en je afzetmarkt.

Een voorbeeld is de regeneratieve boerderij van Bavo. Het Zonneveld ligt in Kalmthout, omgeven door tuinen, grasland en maïsakkers. Al eeuwenlang in agrarisch gebruik, werd het land steeds meer verengt tot een productief “grasakker”. Met een frequente bemesting, de productie van slechts één enkele grassoort en het verdwijnen van natuurlijke randen, verdween ook bijna al het leven dat er vroeger thuishoorde.

Door beperkt en gefaseerd te maaien en bewust in te zetten op verschralingsbeheer wordt het grasland stilaan terug soortenrijker. Wilgenstruwelen, elzensingels en andere kleine landschapselementen fungeren als groene buffers die wapenen tegen extreme droogtes, plagen, wind, erosie en wateroverlast. Ze zorgen tevens voor nestgelegenheden van wilde dieren en insecten.

Plantaardige overschotten van het veld, zoals hooi, compost en houtsnippers, worden hergebruikt op de teeltbedden. Hierdoor stijgt het organische stofgehalte, verbetert de bodemstructuur en wordt er koolstof vastgelegd. De planten profiteren hiervan door een actiever bodemleven, kunnen dieper wortelen, meer voedingsstoffen opnemen en kunnen zich beter beschermen tegen ziektes. Het land wordt veerkrachtig.

"Het is absurd hoe het land hiervoor in dienst stond van 1 doel: eiwit produceren  voor melkproductie. Nu zijn er 100 doelen, door kleinschalige, vaste bedden te telen die snel roteren." — Bavo van Het Zonneveld

Als concreet voorbeeld geeft Bavo dat een deel van zijn land in de winter plas-dras staat. In plaats van het water af te vloeien in de winter en grondwater op te pompen in de zomer, besloot Bavo niet te draineren. Zo blijft er meer grondwater zitten, waar in de zomer de vruchtgewassen van kunnen profiteren.

Zo ontstond ook het ‘Zonneven’, een natuurlijk bekken dat tal van inheemse moerasplanten huisvest en wat zowel kan zorgen voor buffering bij zware regenval als infiltratie bij droogte. Deze natte graslanden zijn niet alleen een paradijs voor weidevogels zoals de grutto, maar vormen ook een natuurlijke klimaatbuffer doordat ze meer CO2 kunnen vastleggen. En deze wetlands hebben ook wel wat lekkernijen te bieden. Zo doet bijvoorbeeld de zwarte bes onder de elzen het er best goed.